چکیده: (2970 مشاهده)
اثر معماری محصول فرآیند شناخت و آفرینشی است که خالق اثر به عنوان علت فاعلی، بهواسطه جهانبینی خود آن را رقم زده است. این جهانبینی به عنوان پارادایم معمار نقش اساسی در جهتدهی علت غایی یعنی ایده، علت صوری یعنی کانسپت و در نهایت علت مادی یا بنا دارد. اما آنچه که از اهمیت برخوردار است؛ سلسلهمراتب ادراکات و نحوه تبدیل ایده به فرم در چارچوب پارادایم معمار میباشد. پژوهش حاضر همواره در تلاش است با استخراج ماهیت معنایی واژههای ایده وکانسپت (طرحمایه) در پارادایمهای غربی، اسلامی و فلسفی، فرایند شناخت و خلق معماری را در قالب علل اربعه مورد تبیین قرار داده تا بتواند تفاوتهای سیر روند آفرینش اثر را در دو پارادایم بومی (اسلامی) و غیربومی (غربی) مورد مداقه قرار دهد؛ و در این راستا نوع جهتگیری کانسپت از ایده را در نیل به فرم معرفی نماید.